Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Σημαντικά γεγονότα… σαν σήμερα

29 Ιανουαρίου 1866 γεννήθηκε ο Ρομαίν Ρολάν,

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Ρομαίν Ρολάν (Romain Rolland, 29 Ιανουαρίου 186630 Δεκεμβρίου 1944) ήταν Γάλλος συγγραφέας — μυθιστοριογράφος, δραματουργός, δοκιμιογράφος και ιστορικός της τέχνης, γνωστότερος για το πολύτομο μυθιστόρημά του Ζαν Κριστόφ. Ο Ρολάν τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1915[1].

Βιογραφία

Ο Ρολάν γεννήθηκε στο Κλαμεσύ (Clamecy) του νομού Νιέβρ της Γαλλίας. Οι γονείς του ήταν συμβολαιογράφοι και οι πρόγονοί του αγρότες όσο και αστοί. Ο ίδιος γράφει στο «Εσωτερικό ταξίδι» του (Voyage intérieur, 1942), ότι θεωρεί τον εαυτό του ως απόγονο και αντιπρόσωπο ενός «αρχαίου είδους».

Ο Ρομαίν έγινε δεκτός στην Εκόλ Νορμάλ το 1886, όπου σπούδασε αρχικώς φιλοσοφία, αλλά η ανεξαρτησία του πνεύματός του τον οδήγησε στο να εγκαταλείψει αυτές τις σπουδές, ώστε να μη προσχωρήσει στην κυρίαρχη ιδεολογία. Πήρε πτυχίο ιστορίας το 1889 και μετά πέρασε δύο χρόνια στη Ρώμη, όπου η συνάντησή του με τη Μαλβίδα φον Μέυζενμπουγκ – φίλη των Νίτσε και Ρίχαρντ Βάγκνερ – και η ανακάλυψή των ιταλικών αριστουργημάτων ήταν αποφασιστικής σημασίας για την ανάπτυξη της σκέψεώς του. Επιστρέφοντας στη Γαλλία το 1895, πήρε διδακτορικό με τη διατριβή του Ιστορία της όπερας στην Ευρώπη προ των Lully και Scarlatti.

Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1902, όταν ο ίδιος ήταν 36 ετών. Με την επιχειρηματολογία του υπέρ ενός «θεάτρου του λαού» έμελλε να συνεισφέρει σημαντικά προς τον εκδημοκρατισμό του θεάτρου. Ως ανθρωπιστής εξάλλου αγκάλιασε την ινδική φιλοσοφία (Συζητήσεις με τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και τον Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι), πράγμα που πιθανώς εξηγεί και το ότι ήτανχορτοφάγος. Ο Ρολάν δέχθηκε ισχυρές επιδράσεις από τη φιλοσοφία Βεντάντα, κυρίως μέσα από τα έργα του Σουάμι Βιβεκανάντα[2].

 

Το «Θέατρο του λαού»

Η σημαντικότερη συνεισφορά του Ρομαίν Ρολάν στο θέατρο έγκειται στην υπεράσπιση ενός «λαϊκού θεάτρου» με το δοκίμιό του Το θέατρο του λαού (Le Théâtre du peuple, 1902)[3]. «Υπάρχει μόνο μία αναγκαία συνθήκη για την εμφάνιση ενός νέου θεάτρου», έγραψε, «να είναι η σκηνή και η πλατεία του θεάτρου ανοιχτές στις λαϊκές μάζες, να είναι ικανές να χωρέσουν ένα λαό και τις πράξεις ενός λαού»[4]. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε αργότερα, το 1913, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των περιεχομένων του είχε ήδη δημοσιευθεί στην Επιθεώρηση δραματικής τέχνης (Revue d'Art Dramatique) ανάμεσα στο 1900 και στο 1903. Ο Ρολάν προσπάθησε να κάνει πράξη τη θεωρία του με τα μελοδράματά του με θέμα τη Γαλλική επανάσταση, τα Δαντών (1900) και Η δέκατη τέταρτη του Ιούλη(1902), αλλά ήταν κυρίως οι ιδέες του που θα αποτελούσαν ένα μείζον σημείο αναφοράς για τους μελλοντικούς θεατράνθρωπους[3]

«Ο λαός έχει βαθμιαία κατακτηθεί από τη μπουρζουαζία, έχει διαποτιστεί από τη σκέψη της, και το μόνο που θέλει τώρα είναι να της μοιάσει. Αν ποθείς μια τέχνη του λαού, άρχισε δημιουργώντας ένα λαό!»

Ρομαίν Ρολάν, Le Théâtre du peuple (1903).[5]

Το δοκίμιο αποτελεί μέρος ενός γενικότερου κινήματος της εποχής για τον εκδημοκρατισμό του θεάτρου. ΗΕπιθεώρηση είχε προκηρύξει ένα διαγωνισμό και προσπάθησε να οργανώσει ένα «Παγκόσμιο Συνέδριο για το Θέατρο του Λαού», ενώ ένας αριθμός από «Θέατρα του Λαού» είχαν ήδη ανοίξει σε όλη την Ευρώπη. Υπήρχε το κίνημα Freie Volksbühne («Ελεύθερο Θέατρο του Λαού») στη Γερμανία και το Théâtre du Peuple του Μωρίς Ποτεσέ στη Γαλλία. Ο Ρολάν ήταν μαθητής του Ποτεσέ και αφιέρωσε το δοκίμιό του σε αυτόν.

Ωστόσο, η προσέγγιση του Ρολάν είναι πιο επιθετική από το ποιητικό όραμα του Ποτεσέ για ένα θέατρο ως υποκατάστατο μιας «κοινωνικής θρησκείας» που θα φέρνει ενότητα στο έθνος. Ο Ρολάν εγκαλεί τη μπουρζουαζία για πολιτιστικό σφετερισμό του θεάτρου, που προκαλεί την ολίσθησή του στην παρακμή με τα επιβλαβή αποτελέσματα της ιδεολογικής της κυριαρχίας. Προτείνοντας ένα κατάλληλο ρεπερτόριο για το λαϊκό του θέατρο, ο Ρολάν απορρίπτει το κλασικό δράμα πιστεύοντας ότι είναι υπερβολικά δύσκολο ή στατικό για να έχει ενδιαφέρον για τις μάζες. Αντλώντας από τις ιδέες του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, προτείνει στη θέση του «ένα επικό ιστορικό θέατρο με χαρά, δύναμη και ευφυία, που θα υπενθυμίζει στο λαό την επαναστατική του κληρονομιά και θα ξαναζωντανεύει τις δυνάμεις που εργάζονται για μια νέα κοινωνία»[6]. Ο Ρολάν πίστευε ότι ο λαός θα βελτιωνόταν βλέποντας ηρωικές εικόνες από το παρελθόν του. Η επιρροή του Ρουσσώ μπορεί να ανιχνευθεί στη σύλληψη του Ρολάν για το θέατρο ως γιορτή, μία προτίμηση που αποκαλύπτει κατά τους Μπράντμπυ και Μακκόρμικ μια θεμελιώδη αντιθεατρική προκατάληψη: ότι «το θέατρο προϋποθέτει ζωές φτωχές και ταραγμένες, ένα λαό που ψάχνει στα όνειρα ένα καταφύγιο. Αν ήμασταν πιο ευτυχισμένοι και πιο ελεύθεροι, δεν θα έπρεπε να αισθανόμαστε πεινασμένοι για θέατρο. [...] Λαός που είναι χαρούμενος και ελεύθερος χρειάζεται γιορτές περισσότερο από θέατρα.»[7].

Τα δράματα του Ρολάν έχουν παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία κάποιων από τους σημαντικότερους θεατρικούς σκηνοθέτες του εικοστού αιώνα, όπως είναι οι Μαξ Ράινχαρντ και Έρβιν Πισκάτορ[8]. Ο Πισκάτορ σκηνοθέτησε την παγκόσμια πρεμιέρα του ειρηνιστικού δράματος του Ρολάν Θα έρθει η ώρα (Le Temps viendra, 1903) στο Κεντρικό Θέατρο του Βερολίνου, με πρώτη παράσταση στις 17 Νοέμβρη 1922, με μουσική του K. Pringsheim και σκηνικά των O. Schmalhausen και M. Meier. Το έργο αυτό έχει ως θέματα τη σχέση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και στον καπιταλισμό, τη μεταχείρηση των πολιτών του εχθρού και τη χρήση στρατοπέδων συγκεντρώσεως, όλα δραματοποιημένα μέσα σε ένα επεισόδιο από τον Πόλεμο των Μπόερς[9]. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης περιέγραψε το ανέβασμά του ως «επιμελώςνατουραλιστικό», και όχημα για την «επίτευξη του μέγιστου ρεαλισμού στην ηθοποιία και τα σκηνικά»[10]. Παρά το ρητορικό στιλ του έργου, η παραγωγή απέσπασε θετικές κριτικές[9].

 

Μυθιστορήματα

Το γνωστότερο το μυθιστόρημά του Ρολάν είναι το δεκάτομο μυθιστόρημα-ποταμός (roman-fleuve) Ζαν Κριστόφ (Jean-Christophe, 1903–1912), το οποίο «συγκεντρώνει όλα τα ενδιαφέροντα και τα ιδανικά του στην ιστορία ενός Γερμανού-μουσικής ιδιοφυίας που κάνει τη Γαλλία δεύτερη πατρίδα του και γίνεται ένα όχημα για τις απόψεις του Ρολάν πάνω στη μουσική, τα κοινωνικά ζητήματα και την κατανόηση μεταξύ των εθνών»[11]. Τα υπόλοιπα μυθιστορήματα του Ρολάν είναι τα Colas Breugnon (1919), Clérambault (1920), Pierre et luce (1920) και το δεύτερο μυθιστόρημα-ποταμός του, το επτάτομο L'âme enchantée (Η μαγεμένη ψυχή, 1922–1933).

 

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία

Ο Ρολάν έγινε καθηγητής της ιστορίας στο «Λύκειο Ερρίκος Δ΄», μετά στο «Λύκειο Λουδοβίκος ο Μέγας» και μέλος της Γαλλικής Σχολής της Ρώμης, και τέλος, ως πανεπιστημιακός, καθηγητής της Ιστορίας της Μουσικής στη Σορβόννη και της Ιστορίας στην Εκόλ Νορμάλ.

Ως νέος καθηγητής ήταν απαιτητικός αλλά συνεσταλμένος και δεν του άρεσε η διδασκαλία. Δεν αδιαφορούσε για τα νιάτα: οι Ζαν Κριστόφ, Ολιβιέ και οι φίλοι τους, οι ήρωες των μυθιστορημάτων του, είναι νεαροί. Αλλά με τους ανθρώπους στην πραγματική ζωή, νεαρούς και ώριμους, ο Ρολάν διατηρούσε μόνο απόμακρες σχέσεις. Πρώτα και κύρια ήταν ένας συγγραφέας. Μόλις διαπίστωσε πως η συγγραφή θα του εξασφάλιζε ένα έστω και μέτριο εισόδημα, παραιτήθηκε από το πανεπιστήμιο, το 1912.

Ο Ρολάν ήταν σε όλη του τη ζωή ένας ειρηνιστής. Διαμαρτυρήθηκε ενάντια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο έργο του Au-dessus de la Mêlée (Πάνω από τη μάχη, 1915). Το 1924, το βιβλίο του για τον Μαχάτμα Γκάντι συνεισέφερε στη φήμη του Ινδού ηγέτη της «μη-βίας» και οι δυο τους συναντήθηκαν το 1931.

Ο Ρολάν μετακόμισε στο Βιλνέβ, στις ακτές της Λίμνης της Γενεύης, για να αφοσιωθεί στη συγγραφή. Η καθημερινή ζωή του διακοπτόταν μόνο από προβλήματα υγείας και από ταξίδια σε εκθέσεις τέχνης. Το ταξίδι του στη Μόσχα το 1935, μετά από πρόσκληση του Μαξίμ Γκόρκι, υπήρξε μία ευκαιρια για να συναντηθεί με τον Στάλιν. Ο Ρολάν έπαιξε ανεπίσημα τον ρόλο του πρεσβευτή των Γάλλων καλλιτεχνών στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, ως ειρηνιστής, δεν αισθανόταν άνετα με την κτηνώδη καταπίεση των αντιπολιτευόμενων από τον Στάλιν. Επεχείρησε να συζητήσει τις ανησυχίες του αυτές με τον Στάλιν, συμμετείχε στην εκστρατεία για την απελευθέρωση του αριστερού ακτιβιστή και συγγραφέα Victor Serge και έγραψε στον Στάλιν ζητώντας έλεος για τον Νικολάι Μπουχάριν. Κατά τη φυλάκιση του Σερζ (1933–1936), ο Ρολάν είχε συμφωνήσει να επιβλέπει τις εκδόσεις των κειμένων του στη Γαλλία, παρά την πολιτική του διαφωνία με αυτά.

Το 1937 ο Ρολάν επέστρεψε στη Γαλλία και έζησε στο Βεζελέ. Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής απεμόνωσε τον εαυτό του ζώντας χωρίς καμιά επαφή με τον έξω κόσμο.

Το 1940 ολοκλήρωσε τα απομνημονεύματά του και τη μουσική του έρευνα πάνω στη ζωή του Μπετόβεν. Λίγο πριν τον θάνατό του έγραψε το Péguy(1944), στο οποίο εξετάζει τη θρησκεία και τον σοσιαλισμό μέσα από τις αναμνήσεις του. Πέθανε στο Βεζελέ το 1944.

 

Ο Ρολάν και άλλοι διανοητές

Το 1921 ο Αυστριακός συγγραφέας και φίλος του Ρολάν Στέφαν Τσβάιχ έγραψε τη βιογραφία του Ρολάν με τον τίτλο Ο άνδρας και τα έργα του. Ο Τσβάιχ θαύμαζε βαθιά τον Ρολάν, τον οποίο χαρακτήρισε κάποτε ως «την ηθική συνείδηση της Ευρώπης» κατά τα έτη των πολέμων και της αναταραχής στην ήπειρο.

Το 1928, μαζί με τον Ούγγρο διανοούμενο, φιλόσοφο και οπαδό και πειραματιστή της φυσικής ζωής Έντμουντ Σέκελυ, ο Ρολάν ίδρυσε τη «Διεθνή Βιογενική Εταιρεία» για την προαγωγή και την εξέλιξη των ιδεών τους σχετικά με την αλληλοολοκλήρωση του νου, του σώματος και του πνεύματος.

Ο Έρμαν Έσσε αφιέρωσε το μυθιστόρημά του Σιντάρτα στον Ρομαίν Ρολάν, τον «αγαπητό μου φίλο».

Αλληλογραφία με τον Φρόιντ

Το 1923 άρχισε μια αλληλογραφία του Ρολάν με τον πατέρα της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, στην οποία διακρίνεται ο αμοιβαίος θαυμασμός του ενός για τον άλλο (ο Φρόιντ γράφει σε ένα γράμμα προς τον Ρολάν: «Το ότι μου επιτράπηκε να ανταλλάξω χαιρετισμούς με εσάς θα παραμείνει μια ευχάριστη ανάμνηση ως το τέλος της ζωής μου»)[12]. Μέσα από αυτή την αλληλογραφία ο Φρόιντ γνώρισε την έννοια του «ωκεανικού αισθήματος» που είχε αναπτύξει ο Ρολάν μέσα από τη μελέτη του ανατολικού μυστικισμού. Ο Φρόιντ άρχισε το επόμενο βιβλίο του, το Ο πολιτισμός και οι δυσαρεστημένοι του (1929) με μια συζήτηση γύρω από τη φύση αυτού του αισθήματος, το οποίο αναφέρει πως είχε σημειώσει από έναν ανώνυμο «φίλο». Αυτός ο φίλος ήταν ο Ρολάν, ο οποίος παρέμεινε μία σημαντική επίδραση πάνω στο έργο του πατέρα της ψυχανάλυσης, συνεχίζοντας την αλληλογραφία μαζί του μέχρι τον θάνατο του Φρόιντ το 1939[13].

 

Αποφθέγματα του Ρολάν

  • «Για την ελεύθερη σκέψη υπάρχει κάτι ακόμα πιο αφόρητο στα όσα υποφέρουν τα ζώα από τα όσα υποφέρουν οι άνθρωποι. Γιατί με τους δεύτερους είναι τουλάχιστον παραδεκτό ότι το να υποφέρουν είναι κάτι το κακό και ότι το πρόσωπο που το προκαλεί είναι εγκληματίας. Αλλά χιλιάδες ζώα σφάζονται χωρίς λόγο κάθε μέρα χωρίς υποψία τύψεων. Αν κάποιος αναφερόταν σε αυτή την κατάσταση, θα σκεφτόμαστε ότι είναι γελοίος. Και αυτό είναι το ασυγχώρητο έγκλημα. Αυτό και μόνο θα αρκούσε για να δικαιολογήσει όλα τα βάσανα των ανθρώπων. Φωνάζει για εκδίκηση πάνω στο ανθρώπινο γένος.» (Ζαν Κριστόφ)
  • «Αν υπάρχει ένας τόπος πάνω στη Γη όπου όλα τα όνειρα του ανθρώπινου γένους έχουν βρει ένα σπίτι από τις πρώτες ήδη ημέρες που ο άνθρωπος άρχισε το υπαρξιακό του όνειρο, αυτό είναι η Ινδία... Για πάνω από τριάντα αιώνες, το δένδρο του οράματος με όλες τις χιλιάδες των κλαδιών του... ...έχει φυτρώσει σε αυτή τη γη, την καιόμενη μήτρα των θεών. Και αυτοανανεώνεται ακούραστα χωρίς να δείχνει σημάδια φθοράς.» [14] (Η ζωή του Ραμακρίσνα)
  • «Το αληθινό βενταντικό πνεύμα δεν αρχίζει με ένα σύστημα προκατασκευασμένων ιδεών. Κατέχει απόλυτη ελευθερία και απαράμιλλο θάρρος ανάμεσα στις θρησκείες ως προς τα δεδομένα και τις ποικίλες υποθέσεις που έχει διατυπώσει για τον συντονισμό τους. Μη έχοντας παρεμποδιστεί από μία τάξη ιερατείου, ο κάθε άνθρωπος ήταν εντελώς ελεύθερος να αναζητήσει οπουδήποτε ήθελε για την πνευματική εξήγηση του θεάματος του Σύμπαντος.»[15] (Η ζωή του Βιβεκανάντα)
  • «-Υπάρχουν μερικοί νεκροί που είναι πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς. -`Οχι, όχι! Θα ήταν σωστότερο να πεις ότι υπάρχουν μερικοί ζωντανοί που είναι πιο νεκροί από τους νεκρούς. -Πιθανόν. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν παλαιά πράγματα που είναι ακόμα νέα. -Τότε, αν είναι ακόμα νέα, μπορούμε να τα ανακαλύψουμε για τον εαυτό μας... Αλλά δεν το πιστεύω. Αυτό που υπήρξε καλό κάποτε, δεν είναι ποτέ καλό και πάλι.» (Ζαν Κριστόφ)[16]
  • «Αυτοί όλοι οι νεαροί εκατομμυριούχοι ήταν αναρχικοί, φυσικά: όταν ένας άνθρωπος κατέχει τα πάντα, αποτελεί την υπέρτατη πολυτέλεια γι' αυτόν να αρνηθεί την κοινωνία, επειδή με τον τρόπο αυτό μπορεί να αποφύγει τις ευθύνες του απέναντί της.» (Ζαν Κριστόφ)[17]

 

Εργογραφία

ΕΤΟΣ

ΕΡΓΟ

Σημειώσεις

1888

Amour d'enfants

1891

Les Baglioni

Ανέκδοτο μέχρι τον θάνατο του Ρολάν

1891

Empédocle

Ανέκδοτο μέχρι τον θάνατο του Ρολάν

(Εμπεδοκλής)

1891

Orsino

Ανέκδοτο μέχρι τον θάνατο του Ρολάν

1892

Le Dernier Procès de Louis Berquin

(Η τελευταία δίκη του Λουί Μπερκέν)

1895

Les Origines du théâtre lyrique moderne

Ακαδημαϊκή πραγματεία βραβευμένη από τη Γαλλική Ακαδημία

(Οι απαρχές του σύγχρονου λυρικού θεάτρου)

1895

Histoire de l'opéra avant Lully etScarlatti

Διατριβή για το διδακτορικό του

(Ιστορία της όπερας στην Ευρώπη προ των Lully και Scarlatti)

1895

Cur ars picturae apud Italos XVI saeculi deciderit

Διατριβή στη λατινική γλώσσα για την παρακμή στην ιταλική ελαιογραφία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα

1897

Saint-Louis

1897

Aërt

Ιστορικό-φιλοσοφικό δράμα

1898

Les Loups

Ιστορικό-φιλοσοφικό δράμα

(Οι λύκοι)

1899

Le Triomphe de la raison

Ιστορικό-φιλοσοφικό δράμα

(Ο θρίαμβος της λογικής)

1899

Georges Danton

Ιστορικό-φιλοσοφικό δράμα

1900

Le Poison idéaliste

1901

Les Fêtes de Beethoven à Mayence

(Το φεστιβάλ Μπετόβεν στη Μαγεντία)

1902

Le Quatorze Juillet

Ιστορικό-φιλοσοφικό δράμα

(Η δέκατη τέταρτη του Ιούλη)

1902

François-Millet

1903

Vie de Beethoven

Βιογραφία

(Η ζωή του Μπετόβεν)

1903

Le temps viendra

Δράμα

(Θα έρθει η ώρα)

1903

Le Théâtre du peuple

Δοκίμιο για τον εκδημοκρατισμό της τέχνης του θεάτρου.

(Το Θέατρο του λαού)

1904

La Montespan

Ιστορικό-φιλοσοφικό δράμα

1904 - 1912

Jean-Christophe (Ζαν Κριστόφ)

Δεκάτομο μυθιστόρημα διαιρούμενο σε τρεις «σειρές»: Jean-Christophe, Jean-Christophe à Paris, και Fin du voyage, έκδοση Cahiers de la Quinzaine

1904

L'Aube

1ος τόμος της σειράς Jean-Christophe

1904

Le Matin

2ος τόμος της σειράς Jean-Christophe

(Το πρωί)

1904

L'Adolescent

3ος τόμος της σειράς Jean-Christophe

(Ο έφηβος)

1905

La Révolte

4ος τόμος της σειράς Jean-Christophe

(Η εξέγερση)

1907

Vie de Michel-Ange

Βιογραφία

(Η ζωή του Μιχαήλ Αγγέλου)

1908

Musiciens d'aujourd'hui

Συλλογή άρθρων και δοκιμίων για τη μουσική

(Σύγχρονοι μουσικοί)

1908

Musiciens d'autrefois

Συλλογή άρθρων και δοκιμίων για τη μουσική

(Μουσικοί του παρελθόντος)

1908

La Foire sur la place

1ος τόμος της σειράς Jean-Christophe à Paris

1908

Antoinette

2ος τόμος της σειράς Jean-Christophe à Paris

1908

Dans la maison

3ος τόμος της σειράς Jean-Christophe à Paris

(Στο σπίτι)

1910

Haendel

1910

Les Amies

1ος τόμος της σειράς la Fin du voyage

(Οι φίλοι)

1911

La Vie de Tolstoï

Βιογραφία

(Η ζωή του Τολστόι)

1911

Le Buisson ardent

2ος τόμος της σειράς la Fin du voyage

1912

La Nouvelle Journée

3ος τόμος της σειράς la Fin du voyage

1912

L'Humble Vie héroïque

(Η ταπεινή ηρωική ζωή)

1915

Au-dessus de la mêlée

Pacifist manifesto

(Πάνω από τη μάχη)

1915

Του απονέμεται το Βραβείο Nobel Λογοτεχνίας

1917

Salut à la révolution russe

(Χαιρετισμός στη Ρωσική Επανάσταση)

1918

Pour l'internationale de l'Esprit

(Για μια Διεθνή του Πνεύματος)

1918

L'Âge de la haine

(Η εποχή του μίσους)

1919

Colas Breugnon

Μια ιστορία από τη Βουργουνδία

1919

Liluli

Θεατρικό έργο

1919

Les Précurseurs

(Οι πρόδρομοι)

1920

Ιδρύει την επιθεώρηση Ευρώπη

1920

Clérambault

1920

Pierre et Luce

1921

Pages choisies

(Επιλεγμένες σελίδες)

1921

La Révolte des machines

(Η επανάσταση των μηχανών)

1922-1933

L'Âme enchantée

Μυθιστόρημα σε επτά τόμους

(Η μαγεμένη ψυχή)

1922

Annette et Sylvie

1ος τόμος της Μαγεμένης ψυχής

1922

Les Vaincus

1924

L'Été

2ος τόμος της Μαγεμένης ψυχής

(Το καλοκαίρι)

1924

Mahatma Gandhi

1925

Le Jeu de l'amour et de la mort

(Το παιχνίδι του έρωτα και του θανάτου)

1926

Pâques fleuries

1927

Mère et fils

3ος τόμος της Μαγεμένης ψυχής

(Μητέρα και παιδί)

1928

Léonides

1928

De l'Héroïque à l'Appassionata

(Από την Ηρωική στην Παθητική)

1929

Essai sur la mystique de l'action

(Μελέτη του μυστικισμού της δράσης)

1929

L'Inde vivante

Δοκίμια

(Η ζωντανή Ινδία)

1929

Vie de Ramakrishna

Δοκίμια

(Η ζωή του Ραμακρίσνα)

1930

Vie de Vivekananda

Δοκίμια

(Η ζωή του Βιβεκανάντα)

1930

L'Évangile universel

Δοκίμια

(Το παγκόσμιο Ευαγγέλιο)

1930

Goethe et Beethoven

Δοκίμια

(Γκαίτε και Μπετόβεν)

1933

L'Annonciatrice

1935

Quinze Ans de combat

(Δεκαπέντε χρόνια μάχη)

1936

Compagnons de route

1937

Le Chant de la Résurrection

(Η Ωδή της Ανάστασης)

1938

Les Pages immortelles de Rousseau

(Οι αθάνατες σελίδες του Ρουσσώ)

1939

Robespierre

Ιστορικό-φιλοσοφικό δράμα

(Ροβεσπιέρος)

1942

Le Voyage intérieur

(Το εσωτερικό ταξίδι)

1943

La Cathédrale interrompue

Τόμοι Α΄ και Β΄

(Ο ημιτελής Καθεδρικός)

1945

Péguy

Μεταθανάτια έκδοση

1945

La Cathédrale interrompue

Τόμος III, μεταθανάτια έκδοση

Σημειώσεις

  1. 3,0 3,1 David Bradby, "Rolland, Romain". In The Cambridge Guide to Theatre. Ed. Martin Banham. (Cambridge: Cambridge University Press, 1998). ISBN 0521434378. σ.930.
  2. Romain Rolland, Le Théâtre du peuple (Paris: Albin Michel) p.121. Quoted by David Bradby and John McCormick, People's Theatre (London: Croom Helm and Totowa, NJ: Rowman and Littlefield, 1978). ISBN 0847660737. p.16.
  3. Quoted by David Bradby and John McCormick, People's Theatre (London: Croom Helm and Totowa, NJ: Rowman and Littlefield, 1978). ISBN 0847660737. p.32.
  4. David Bradby and John McCormick, People's Theatre (London: Croom Helm and Totowa, NJ: Rowman and Littlefield, 1978). ISBN 0847660737. p.32.
  5. Quoted by David Bradby and John McCormick, People's Theatre (London: Croom Helm and Totowa, NJ: Rowman and Littlefield, 1978). ISBN 0847660737. p.32-33.
  6. Βλ. John Willett, The Theatre of Erwin Piscator: Half a Century of Politics in the Theatre, London: Methuen, 1978 (p.15, 35, 46-7, 179). ISBN 0413378101.
  7. 9,0 9,1 Hugh Rorrison, in Piscator (1929, 55-56).
  8. Piscator (1929, 58).
  9. John Cruickshank, "Rolland, Romain", in Anthony Thorlby (ed.), The Penguin Companion to Literature 2: European Literature. Harmondsworth: Penguin, 1969, σελ. 661.
  10. William B. Parsons: The Enigma of the Oceanic Feeling: Revisioning the Psychoanalytic Theory of Mysticism (New York: Oxford University Press, 1999) 23, Questia, 2 Apr. 2007.
  11. William B. Parsons, The Enigma of the Oceanic Feeling: Revisioning the Psychoanalytic Theory of Mysticism (New York: Oxford University Press, 1999) 19, Questia, 2 Apr. 2007.
  12. Hinduism Today | Mar 1996at www.hinduismtoday.com
  13. Romain Rolland, "Jean-Christophe: Revolt," p. 395.
  14. Romain Rolland, "Jean-Christophe: Revolt," p. 399.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Δεν υπάρχουν σχόλια: