Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Το θαύμα της Λυρικής και η επιτυχία της «Σταχτοπούτας»

 Σε μία ευτυχή συγκυρία, η Εθνική Λυρική Σκηνή κεφαλοποιεί όσα έχει επενδύσει τον τελευταίο καιρό. Τα διεθνή ΜΜΕ έχουν εντοπίσει ένα «θέμα», ελκυστικό, σύνθετο, αντιπροσωπευτικό του τι μπορεί να κάνει κανείς σε καιρούς παρακμής. Με τη Λυρική συμβαίνει το στερεότυπο, που, όμως, είναι τόσο δύσκολο να επιτευχθεί: έκανε την κρίση ευκαιρία και πάνω απ’ όλα απελευθέρωσε τις δημιουργικές δυνάμεις, κάνοντας πολλούς να πιστέψουν στις δυνατότητές τους.

Ο Μύρων Μιχαηλίδης, ως καλλιτεχνικός διευθυντής, απέδειξε ότι γνωρίζει όχι μόνο διοίκηση αλλά και την ανθρώπινη φύση. Ξεπέρασε δυσκολίες και τώρα που όλοι επαινούν τους χειρισμούς και την πίστη του στις καλές ιδέες και στη διασύνδεση τέχνης και κοινωνίας, η ηρεμία έρχεται ως φυσικό επακόλουθο. Η Λυρική Σκηνή είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο πρότυπο δημόσιου καλλιτεχνικού οργανισμού, με κοινό που έχει στενό, βαθύ και επεξεργασμένο βαθμό ψυχικής συγγένειας. Νους και αίσθημα
Εν μέσω αυτού του κλίματος ήρθε ως επιστέγασμα η θεαματική επιτυχία του ανεβάσματος της «Σταχτοπούτας» του Ροσίνι, μία από τις διασκεδαστικές όπερες που προσφέρονται για ωραίες παραγωγές. Παρακολούθησα την παράσταση της 3ης Νοεμβρίου και μαζί με όλο το κοινό, που είχε γεμίσει το «Ολύμπια», είχα τη συναίσθηση ότι παρακολουθούσα μία παράσταση που θα έμενε στη μνήμη ως κλασική. Κλασική με την έννοια της ξεχωριστής αξίας και της σπάνιας ευφορίας που κυλούσε από τη σκηνή και την ορχήστρα προς την πλατεία και σκαρφάλωνε στα θεωρεία. Ευφορία που συμβαίνει όταν οι συντελεστές έχουν πιστέψει και έχουν αγαπήσει αυτό που κάνουν. Η «Σταχτοπούτα» είναι ένας θρίαμβος, όχι μόνο καλλιτεχνικός αλλά και διανοητικός, πράγμα που σημαίνει ότι το δεύτερο αποτελεί προϋπόθεση του πρώτου. Η Ροδούλα Γαϊτάνου, που σκηνοθέτησε τη «Σταχτοπούτα», με τη βρετανική εμπειρία της, μας έδωσε ένα ανέβασμα πλήρες, με άξονες νου και αισθήματος. Δύσκολα θα έβρισκε κανείς ένα κενό σε αυτό το οργανωμένο ανάπτυγμα που φέρνει στην Αθήνα του 2013 την «Σταχτοπούτα» του Ροσίνι με αέρα Μεσοπολέμου. Και επιπλέον, σπάνια βλέπει κανείς την αναπαράσταση της αισθητικής παλέτας του Μεσοπολέμου με τόση χάρη (σκηνικά Σάιμον Κόρντερ, κοστούμια Αλεξία Θεοδωράκη).
Η ορχήστρα υπό τον Γιώργο Πέτρου και η χορωδία υπό τον Αγαθάγγελο Γεωργακάτο υποστήριξαν και με το παραπάνω τις μεγάλες ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών. Η Ειρήνη Καράγιαννη (Σταχτοπούτα), έλαμψε με εκείνη την σπάνια κομψότητα που την κάνει πάντα ξεχωριστή. Είναι σπουδαία όχι μόνο ως μεσόφωνος αλλά και ως ηθοποιός. Ο Χάρης Ανδριανός (Νατντίνι) ξεσηκώνει πάντα το κοινό. Είναι ένας χαρισματικός, πολύπτυχος, σύνθετος και ανεξάντλητος καλλιτέχνης. Ο Βασίλης Καβάγιας (Ντον Ραμίρο), σαν σταρ του Χόλιγουντ της δεκαετίας του ’20, υπήρξε ιδανικός ήρωας του Ροσίνι. Ο Δημήτρης Κασιούμης (Ντον Μανίφικο), ανυπέρβλητος στον διπολικό ρόλο του αγαθοπόνηρου γίγαντα. Η Ελπινίκη Ζερβού και η Αγγελική Καθαρίου, στον ρόλο των αδελφών της Σταχτοπούτας, συναγωνίστηκαν η μία την άλλη σε έξοχο ζύγισμα της, υπογραμμισμένης με στοιχεία φάρσας, αλαζονικής ελαφρομυαλοσύνης. Ο Τάσος Αποστόλου (Αλιντόρο), στέρεος, σπηλαιώδης, ολύμπιος, τέλειο αντίβαρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: