Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

"Οφθαλμόν αντί οφθαλμού" στο οικολογικό μυθιστόρημα του Σεπούλβεδα

Την Δευτέρα 14 Μαΐου στις 5:30 μ.μ., στέφθηκε με επιτυχία η συνάντηση της λέσχης ανάγνωσης στη Βιβλιοθήκη Δραπετσώνας. Το βιβλίο του Λουίς Σεπούλβεδα "Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης" έδωσε το έναυσμα για μια πλούσια, δημιουργική και ζωηρή συζήτηση. Η ιστορία εξελίσσεται με κινηματογραφικό τρόπο και μας παρασύρει στη δίνη της Ζούγκλας του Αμαζονίου. Ο αναγνώστης μεταμορφώνεται κι αισθάνεται ότι ανήκει στη φυλή των Σουάρ, περπατά ξυπόλυτος ανάμεσα στα δέντρα, κόβει με τη μανσέτα του τα φύλλα, ακούει τα ζώα και τα πουλιά, μυρίζει τη βροχή, είναι ο Μπολιβάρ, ο Οδοντίατρος, ο Δήμαρχος, ο Οσελότος που ζητά εκδίκηση.

 Με λόγια απλά και με λέξεις λιτές και συνηθισμένες, ο αναγνώστης απολαμβάνει αυτήν  την σύντομη ιστορία. Όλα τα μέλη συμφώνησαν ότι η πληρότητα της δημιουργικής γραφής του κειμένου σε ακολουθεί και μετά το τέλος της ιστορίας. Δικαίως το βιβλίο αυτό, που αποτελεί και την πρώτη συγγραφική προσπάθεια του Σεπούλβεδα, απέσπασε πολλά βραβεία.

Όπως γράφει και ο συγγραφέας "χωρίς να πάψει να βλαστημάει τον γκρίνγκο που έφταιγε για όλα, το δήμαρχο, τους χρυσοθήρες, όλους όσοι σπίλωναν την παρθενικότητα του Αμαζονίου... ξεκίνησε να γυρίσει με τα πόδια στο Ελ Ιδίλιο, στην καλύβα του και στα βιβλία του που μιλούσαν γι' αγάπη με λέξεις τόσο όμορφες, ώστε κάπου κάπου, τον έκαναν να λησμονεί τη βαρβαρότητα των ανθρώπων." 


Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

"Κοιτάξτε πάνω: έρχονται οι βροχές. Προσπαθήστε τώρα να φανταστείτε τι έγινε. Η θηλυκιά θα βγήκε να κυνηγήσει για να γεμίσει την κοιλιά της και να 'χει γάλα για τις πρώτες βδομάδες των βροχών. Τα μικρά θήλαζαν ακόμα, και έμεινε το αρσενικό να τα φυλάει. Έτσι γίνεται στα ζώα, και έτσι πρέπει να τα αιφνιδίασε ο γκρίνγκο. Τώρα η θηλυκιά γυροφέρνει, ξετρελαμένη από τον πόνο. Τώρα έχει βγει να κυνηγήσει άνθρωπο. Δε θα πρέπει να δυσκολεύτηκε να βρει τα ίχνη του γκρίνγκο. Τον ακολούθησε απ' το γάλα που η μυρουδιά του είχε κολλήσει στο δυστυχισμένο σαν κατάρα. Έχει ήδη σκοτώσει έναν άνθρωπο. Ξέρει πια τι γεύση έχει το ανθρώπινο αίμα, γιατί το 'χει δοκιμάσει, και για το μικρό της μυαλό όλοι οι άνθρωποι σκότωσαν τα παιδιά της..."
Το πολυδιαβασμένο και πολυβραβευμένο οικολογικό μυθιστόρημα του Λουίς Σεπουλβέδα για τον Αμαζόνιο, τους Ινδιάνους και την καταστροφή της παρθένας φύσης. Μια ομάδα λευκών ρίχνεται στο κυνήγι ενός άγριου αιλουροειδούς. Η συνάντηση των ανθρώπων με το ζώο αποτελεί μια από τις πλέον φορτισμένες σελίδες της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μεταφρασμένο στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου.



                                Βιογραφικό σημείωμα


Luis Sepulveda(φωτογραφία: Daniel Mordzinski)
Ο Luis Sepulveda (Λουίς Σεπούλβεδα) γεννήθηκε το 1949 στο Ovalle, στο βορρά της Χιλής. Στα 15 του χρόνια έγινε μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας. Σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στο Σαντιάγο. Το 1969 πήρε πενταετή υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αλλά πέντε μήνες αργότερα εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση λόγω "κακής διαγωγής": είχε πιάσει φιλίες με αντιφρονούντες. Ένθερμος υποστηρικτής του Σαλβατόρ Αλιέντε, μπήκε στην προσωπική του φρουρά το 1973. Μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ φυλακίστηκε, βασανίστηκε, κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε ποινή είκοσι οκτώ ετών. Μετά από δυόμισι χρόνια εγκλεισμού του αποφυλακίστηκε με παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας και εξορίστηκε από τη Χιλή. Κατέφυγε στο Εκουαδόρ, όπου οργάνωσε θεατρικό θίασο. Έγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα, διηγήματα και δημιούργησε θεατρικές ομάδες στο Περού, το Εκουαδόρ και την Κολομβία. Έζησε έξι μήνες στον Αμαζόνιο με τους ινδιάνους Σουάρ, στο πλαίσιο αποστολής της Unesco, και αποκόμισε εμπειρίες που άλλαξαν την αντίληψή του για τον κόσμο και του πρόσφεραν, αργότερα, το υλικό για το πρώτο του μυθιστόρημα: "Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης" (1989). Το 1979 κατατάχθηκε στη Διεθνή Ταξιαρχία "Σιμόν Μπολιβάρ" και συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Νικαράγουας, στην οποία, μετά την επικράτηση της επανάστασης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Την επόμενη χρονιά (1980) εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη και έγινε ακτιβιστής της Greenpeace. Ταξίδεψε σ' όλον τον κόσμο και του απονεμήθηκαν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά βραβεία. Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι: "Ο κόσμος του τέλους του κόσμου" (1989), "Όνομα ταυρομάχου" (1994), "Patagonia express" (1995), "Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει" (1996), "Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer" (1996), "Hot Line, Γιακαρέ" (1997), "Η τρέλα του Πινοσέτ" (2002), "Τα χειρότερα παραμύθια των αδελφών Γκριμ" (2004), "Η δύναμη των ονείρων" (2006). Σήμερα ζει στην Ισπανία.
περισσότερα εδώ 

Δεν υπάρχουν σχόλια: